DżuczePrzeglądając akademickie pozycje z zakresu filozofii można natrafić na poszczególne filozofie począwszy od czasów średniowiecznych aż po obecne. Filozofie te miały swój czas  powstania, rozkwitu a nawet i czas ,,śmierci” czyli zapomnienia. Cały kanon filozoficzny pokazuje, iż filozofia zajmuje się poglądami głoszonymi zarówno przez komunistów, socjalistów, demokratów, konserwatystów, anarchistów. Jednak w tych pozycjach na próżno można odnaleźć filozofii Dżucze. Czym ona jest i o czym głosi? Kto ją wymyślił i rozpropagował? A wreszcie dlaczego nie jest publicznie głoszona w szanujących się pozycjach z dziedziny filozofii?

Kto jest Autorem tej filozofii? Ideologicznym ojcem idei Dżucze jest Kim Ir Sen

Co oznacza słowo Dżucze? Samo słowo ,,Dżucze” oznacza tyle co ,,zostawcie nas w spokoju”.

O człowieku: Jej naczelnym  meritum jest człowiek: ,,(…) człowiek jest gospodarzem wszystkiego, że on decyduje o wszystkim”. To właśnie człowiek zajmuje swe nadrzędne miejsce wobec całego otaczającego Go świata. ,,(…) człowiek jest gospodarzem wszystkiego i on decyduje o wszystkim. Przez słowa ,,człowiek jest gospodarzem wszystkiego” rozumie się, że człowiek jest władcą świata i gospodarzem swojego losu, a słowa ,,człowiek decyduje o wszystkim” oznaczają, że odgrywa on decydującą rolę w przeobrażaniu  świata i rozstrzyganiu swojego losu”. Wśród przymiotów charakteryzujących człowieczeństwo wyróżnia się samodzielność, zdolność do twórczości, świadomość oraz materialność. Człowiek ma za zadanie przeobrażanie i bycie tworem, dzięki któremu możliwa jest metamorfoza otaczającego Go świata zewnętrznego. A rezultaty takiego działania mogą być najbardziej widoczne i dostrzegalne tylko i wyłącznie poprzez uczestnictwo i działanie w społeczeństwie.    
Żywot człowieka następuje w sposób dwoisty: w warstwie społeczno-politycznej jak i biologicznej. ,,Jeżeli życie biologiczne – to życie człowieka jako żywego organizmu, to życie społeczno-polityczne jest życiem człowieka jako istoty społecznej”.

dzucze O narodzie: O pozycji i randze danego narodu bądź państwa wprost bezpośrednio nie decyduje zajmowana przez nie powierzchnia bądź statystyczna liczba ludności. Czynnikiem decydującym o prestiżu i pozycji ludności bądź społeczeństwa jest charyzma i upór Naczelnego Przywódcy. To właśnie Jego postępowanie jest ,,drogowskazem na drodze, informującym daną społeczność o prawidłowym kierunku ruchu”. To właśnie naczelny dowódca Narodu musi określić podstawowe kryteria i definicje potrzebne do prawidłowego rozumienia aktualnego stanu świata. Poprzez określenie podstawowych znaczeń i definicji można przyjąć pewien określony i wspólny pogląd na dany stan rzeczy. Następnym etapem jest nauczanie, które musi być ściśle powiązane z ogólnie przyjęta doktryną lub normą. Dopiero zrozumiawszy ten fakt, społeczeństwo może w sposób prawowity, rozumny i rzetelny określać swoje dążenia, ambicje oraz plany na przyszłość.

Socjalizm i demokracja na ,,ideologicznym ringu walki”: Następuje także publiczna obrona ideologii socjalizmu podczas jej konfrontacji ze ,,znienawidzonym, zgniłym i mającym zachodnie korzenie” kapitalizmem.  Kapitalizm jest w tym przypadku słowem pochodnym i bliskoznacznym słów typu wyzysk, nierówność oraz niesprawiedliwość społeczna. Wówczas następuje przepaść w danym społeczeństwie poprzez nierównomierny podział zysków wypracowanych przez narodową gospodarkę. Człowiek bogaty zostaje wplątany w sidła i szpony pieniądza, które diametralnie zmienia Jego oblicze. Z zasady humanitarności oraz zasady ,,homo domini lapus est” człowiek, postępując w sposób konformistyczny i oszczędzający swój czas, zdecydowanie częściej wybiera tą drugą opcję. Wówczas automatycznie traci na tym sfera kulturowa i społeczna, a na główne podium wystawia się sferę stricte gospodarczą i ekonomiczną. Rodzą się konflikty pomiędzy grupami danego społeczeństwa a nawet i państwami o dane dobra. W socjalizmie jest inaczej. Socjalizm głosi, iż wszyscy w równym stopniu mają jednakowy dostęp do danego dobra a społeczeństwo jest wyłącznie jedno i nie powinno być dzielone według prymatu posiadania pieniądza. Społeczeństwo socjalistyczne może być w równym stopniu bogate tak jak kapitalistyczne, a przy tym zachowuje swój edukacyjny, rodzinny wymiar. Socjalizm nie pozwoli na to, aby liczne choroby typu alkoholizm czy narkomania mogły by się rozwijać. Z nimi trzeba walczyć aktywnie i w sposób bezlitosny: społeczeństwo wychowane w duchu socjalizmu nie może pozwolić sobie na tego typu dewiacje. Fakt zdrowego i dobrze pojmowanego  trybu  działania społeczeństwa jest orężem walki ludności danego państwa. Socjalizm nie chce być utożsamiany z wadami i negatywnymi stronami kapitalistycznego molocha. Według ideologii socrealizmu pracujący człowiek nie może być w gorszej sytuacji niż inne grupy społeczne.

– 4 naczelne zasady:

  • samodzielność w ideologii – odrzucanie obcych wzorców ideologicznych nie uwzględniających specyfiki, możliwości, tradycji, przeszłości historycznej, aspiracji i dążeń mieszkańców Korei Północnej
  • niezależność w polityce – nie uleganie naciskom politycznym i ingerencjom z zewnątrz, które prowadzą do stopniowej utraty suwerenności, ale prowadzenie własnej niezależnej polityki w kontaktach międzynarodowych
  • samodzielność ekonomiczna – nieuzależnianie się gospodarcze od innych państw i organizacji, bo prowadzi to do utraty suwerenności politycznej, ale twórcze rozwijanie gospodarczych zdolności własnego narodu przy równoprawnej wymianie handlowej ze światem
  • samoobrona własnego kraju – obrony nie można powierzać innym, gdyż prowadzi to do utraty własnej suwerenności, ale trzeba posiadać własny samodzielny przemysł obronny oparty na własnej myśli technicznej, surowcach i mocach wytwórczych, oraz ogólnonarodowy system obrony.

– Metody pracy Dżucze:
Stosowane są celem urzeczywistnienia idei Dżucze. Najważniejsze to:

  • metoda czonsan-ri – polegająca na skierowaniu bezpośrednio w teren dygnitarzy partyjnych i państwowych, by sami doświadczyli wszelkich niedogodności związanych z wykonaniem zadań, które sami nałożyli na podległe im organy (jednostki terytorialne); nazwa pochodzi od wsi Czonsan-ri której problemami musiał zająć się osobiście skierowany przez Kim Ir Sena wysoki dygnitarz państwowy
  • teański system pracy – polega na wyprowadzeniu zza biurek kadry konstruktorskiej i technologicznej przedsiębiorstw przemysłowych i innych jednostek produkcyjnych oraz postawieniu ich bezpośrednio przy robotniku wykonującym wyrób według ich projektu (np. technologa przy frezerze); celem tego systemu jest doskonalenie konstrukcyjne i technologiczne w produkcji; nazwa pochodzi od kombinatu metalurgicznego w mieście Tean
  • ruch czhollima – moralne zaangażowanie pracowników, które ma sprzyjać przyspieszeniu procesu produkcji dzięki skróceniu wdrażania projektów racjonalizatorskich i nowości technicznych przy maksymalnej kontroli jakości; nazwa pochodzi od legendarnego skrzydlatego konia Czhollima, który w podaniach ludowych w ciągu doby obiega świat
  • uczmy się od cichych bohaterów – ideowe zachęcanie do dokładności i dyscypliny pracy, której wzorem są przodownicy pracy z początków istnienia KRL-D

– Kariera idei Dżucze:

Podczas zimnej wojny KRLD promowała Dżucze jako filozofię budowania socjalizmu w krajach trzeciego świata. Rumuński dyktator Nicolae Ceauşescu zainteresował się tą doktryną po swojej wizycie w Korei Północnej. Wzorował on swoje późniejsze działania na niej (tzw. systematyzacja). Korea Północna nie promuje już tej doktryny twierdząc, że dotyczy ona tylko i wyłącznie Koreańczyków. Grupy studiujące doktrynę Dżucze istnieją na całym świecie. Pierwsze koło powstało w Bamako, stolicy Mali, w 1972 r.

Więcej na ten temat można znaleźć na www.pukhan.pl w artykule poświęconym stosunkami KRLD i Afryka.