Język koreański – język o nieustalonym pochodzeniu, prawdopodobnie jest językiem izolowanym. Według niektórych teorii łączony z językami ałtajskimi lub ajnuskim. Używany jest głównie w Korei Południowej oraz Północnej, a także w sąsiadującej z Koreą Północną chińskiej prowincji Yanbian. Na świecie językiem tym posługuje się ok. 78 milionów ludzi, włączając w to duże skupiska w republikach dawnego Związku Radzieckiego, USA, Kanadzie, Brazylii i Japonii. Oryginalny koreański system zapisu – hangyl – jest alfabetem sylabicznym i fonetycznym.

Coraz rzadziej spotyka się zapis znakami sinokoreańskimi hancha. Większość słów potocznie używanych w języku koreańskim jest pochodzenia koreańskiego, jednakże ponad 50% ogólnego słownictwa ma źródła w koreańskim sposobie odczytania znaków chińskich.

1) Nazwy

W Korei Północnej Korea nazywa się „Choson”, a wymawiane jest „Chosonmal”lub bardziej oficjalnie : „Chosono”. Z kolei w Korei Południowej, Korea jest nazywana „Hanguk”. Język koreański jest zwany „Hangugmal” lub bardziej formalnie „Hangug-o”. Czasami potocznie mówi się na niego „Urimal”. Standardowy język nauczany w szkołach nosi nazwę „Gug-o”. Korea była także nazywana „Choson” podczas japońskiej okupacji Korei (1910-1945).

2) Klasyfikacja i języki spokrewnione

Koreański jest często klasyfikowany jako odrębny język należący do własnej rodziny (języki izolowane). Niektórzy lingwiści koreańscy, europejscy i amerykańscy przypisują ten język do grupy języków ałtajskich. Część językoznawców europejskich i amerykańskich oraz wielu japońskich uznaje koreański za spokrewniony z językiem japońskim. W samej Korei możliwość związku pomiędzy tymi dwoma językami jest raczej ignorowana. Częściowo dzieje się tak ze względu na historię obu krajów, częściowo także ze względu na brak jednoznacznych dowodów pokrewieństwa. Związki z językami ałtajskimi są ostatnio także podważane.

3) Dialekty

W języku koreańskim wyróżnia się kilka dialektów. Standardowy język (Pyojuneo lub Pyojunmal) w Korei Południowej opiera się na dialekcie z okolic Seulu, w Korei Północnej – z okolic Pjongjangu. Dialekty te są bardzo podobne do siebie, jedynie używany na wyspie Cheju, wykazuje znaczące różnice w stosunku  do pozostałych. Niektórzy naukowcy uważają ten dialekt za odrębny język. Jedną z największych różnic pomiędzy dialektami jest akcentowanie. Użytkownicy dialektu seulskiego w bardzo niewielkim stopniu używają akcentowania, w przeciwieństwie do osób posługujących się dialektem gyeongsang, który dzięki częstemu stosowaniu intonacji brzmi podobnie jak języki europejskie.

Poniżej znajduje się lista nazw tradycyjnych dialektów oraz miejsce ich występowania:

 

Standardowy dialekt

Miejsce występowania

dialekt seulski

Seul, Inch’on, Kyonggi (Korea Południowa); Kaesong (Korea Północna)

dialekt pjongjański

Pjongjang, region P’yongan, Chagang (Korea Północna)

Dialekty regionalne

Miejsce występowania

dialekt Ch’ungch’ong

Taejon, region Ch’ungch’ong (Korea Południowa)

dialektKangwon

Kangwon (Korea Południowa)/Kangwon (Korea Północna)

dialekt Kyongsang

Pusan, Taegu, Ulsan, region Kyongsang (Korea Południowa)

Dialekt Hamgyong

Rason, region Hamgyong, Ryanggang (Korea Północna)

dialekt Hwanghae

region Hwanghae (Korea Północna)

dialekt Cheju

Wyspa/prowincja Cheju (Korea Południowa)

dialekt Cholla

Kwangju, region Cholla (Korea Południowa)

 

4) Gramatyka

Koreański jest językiem aglutynacyjnym. W zdaniach zachowany jest, podobnie jak w łacinie szyk SOV, czyli podmiot-dopełnienie-orzeczenie. Większość współczesnych języków europejskich używa szyku podmiot-orzeczenie-dopełnienie, więc przyzwyczajenie się może sprawiać pewne trudności. Szyk zdania SOV może ulegać pewnym modyfikacjom, ale należy zachować na końcu czasownik. Modyfikatory, będące czymś w rodzaju odmiany słów, poprzedzają dane słowo. W języku polskim powiemy: „Idę do sklepu.”, po koreańsku zdanie to będzie wyglądać: „Ja sklep-do idę.” Słowa, które są oczywiste (temat, o którym się rozmawia) mogą być pominięte (podobnie jak to się dzieje w języku polskim), o ile nie zaszkodzi to w zrozumieniu zdania.

W języku koreańskim rzeczowniki nie posiadają rodzaju, nie odmienia się ich także przez przypadki czy osoby. Koniugacja czasowników, jednakże, jest zależna od użytego czasu oraz relacji pomiędzy rozmówcami. podobnie jak w języku japońskim język honoryfikatywny posiada inne końcówki niż język potoczny, używany w domu, wśród przyjaciół, itp.

5) Zaimki osobowe

W koreańskim zaimki odzwierciedlają honoryfikatywność języka.

Zaimki pierwszej osoby („ja”, „my”)

  • na – forma uprzejma, liczba pojedyncza
  • jeo – forma neutralna, liczba pojedyncza
  • uri – forma uprzejma, liczba mnoga
  • jeoheui – forma neutralna, liczba mnoga

Zaimki drugiej osoby („ty”, „wy”)

  • dangsin – forma uprzejma, liczba pojedyncza
  • neo – forma neutralna, liczba pojedyncza
  • dangshindeul – forma uprzejma, liczba mnoga
  • neo-heui-deul – forma neutralna, liczba mnoga

6) Części mowy

Obecnie w języku koreańskim w wersji południowokoreańskiej wyróżnia się dziewięć części mowy przy czym według różnych źródeł liczba ta może się nieznacznie różnić. Oprócz tego istnieją jeszcze inne słowa i morfemy, które nie są klasyfikowane jako części mowy.

Części mowy:

  • Gwanhyeongsa; – determinuje liczbę lub rodzaj rzeczowników
  • Myeongsa; – rzeczownik
  • Daemyeongsa; – zaimek
  • Josa; – partykuła
  • Susa; – liczba
  • Busa; – przysłówek
  • Dongsa; – czasownik
  • Hyeongyongsa; – przymiotnik
  • Gamtansa;interiekcja

Inne klasy słów lub morfemów:

  • Jisieo; – zaimki wskazujące
  • Jeopsogeo; – spójniki
  • Eomi; – końcówki czasownikowe
  • Jeopdueo; – przedrostki
  • Jeommieo; – przyrostki

7) Język

Honoryfikatywność względem podmiotu

Mówiąc o czyimś statusie, mówiący lub piszący używa specjalnych rzeczowników lub końcówek czasowników aby wyrazić tę pozycję. Z szacunkiem, który wyraża się poprzez dobór odpowiedniego słownictwa i końcówek zwracamy się do starszych osób, obcych, pracodawców, szefów, nauczycieli, klientów itp. Na tym samym lub niższym poziomie, także podkreślanym słownictwem i stosowaniem odpowiednich końcówek, są młodsi nieznajomi, uczniowie, podwładni itp. Bardzo niegrzecznym i mogącym się dosyć tragicznie skończyć jest próba zwrócenia się do kogoś stojącego wyżej w hierarchii społecznej używając konstrukcji zarezerwowanej np. dla zwierząt lub osób stojących niżej w hierarchii od mówiącego.

Jednym ze sposobów honoryfikowania jest użycie specjalnych rzeczowników w miejsce normalnych. Najlepszym przykładem jest użycie słowa jinji zamiast bap („jedzenie”). Częściej używa się specjalnych rzeczowników w rozmowie o krewnych. Przykładowo, mówiąc o swojej babci powiemy halmeoni, o czyjejś natomiast halmeonim. Końcówka -m jest częścią honoryfikatywnego przyrostka -nim (?).

§Wszystkie czasowniki mogą być zamienione na honoryfikatywne, dodając po rdzeniu i przed końcówką -si (?, wymawiane jako shi). Przykładowo, gada staje się gasida. Kilka czasowników ma swoje specjalne honoryfikatywne ekwiwalenty. Dla itda („istnieć”) bardziej formalną formą jest gyesida; meokda („jeść”) – japsusida; jada („spać”) – jumusida.

§Kilka czasowników posiada specjalną skromną formę, używaną w przypadku kiedy mówimy o sobie w uprzejmej rozmowie. M.in. są to deurida i ollida będące skromną formą juda („dać”).

§Zaimki w języku koreańskim mają także swoje mniej i bardziej grzeczne odpowiedniki. Jeo jest skromną formą na („ja”); jeoheuni skromną formą uri („my”); dangsin (dosłownie „przyjaciel” ale używany tylko do zwracania się do kogoś, bardziej formalny od chingu) jest grzeczną formą neo („ty”), mimo tego w języku koreańskim nie używa się raczej zaimków drugiej osoby liczby pojedynczej, zamiast tego lepiej zwracać się po nazwisku lub imieniu albo używać liczby mnogiej ieoreobun.

8) Słownictwo

§Podstawowe koreańskie słownictwo opiera się na rodzimych słowach. Jednakże ponad 50% słów to sinokoreańskie zapożyczenia z języka chińskiego. W niewielkim stopniu zapożyczano z języków mongolskich, sanskrytu i innych. Obecnie wiele nowych słów pochodzi z niemieckiego oraz angielskiego.

§Podobnie jak Japończycy, Koreańczycy także używają dwóch systemów liczenia, jeden rdzennie koreański a drugi zapożyczony z chińskiego.

9) Pisownia

§Początkowo do zapisu słów używano hancha – znaków sinokoreańskich. Obecnie rzadko stosuje się ten zapis, stosuje się raczej rodzimy alfabet hangyl, czasami dodając znaki chińskie do zapisu słów sinokoreańskich.

Hancha

§Czasami spotyka się w tekście koreańskim chińskie znaki hancha. Obecnie ich występowanie jest stale ograniczane a na ich miejsce wstawia się wyrazy zapisywane w alfabecie hangyl.

§Pod wpływem kultury chińskiej, między innymi przez wprowadzenie pisma, do języka koreańskiego dostawały się bezpośrednio lub pośrednio chińskie wyrazy, zniekształcane przez inny sposób wymowy koreańskiej. Hancha została po raz pierwszy przedstawiona na Półwyspie Koreańskim w czasie panowania chińskiej dynastii Han (202 p.n.e. – 220), głównie przez Cheonjamun (???; ???; Klasyka Tysiąca Znaków) i ściśle związana z rozpowszechnianiem się buddyzmu.

§Pomimo że większość najczęściej używanych słów jest pochodzenia koreańskiego, słowa sinokoreańskie stanowią ponad 50% słownictwa w ogóle.

Hangyl

§Zawiera 24 litery – 14 spółgłosek i 10 samogłosek, które zapisuje się w blokach po 2 do 5 znaków.

§W dzisiejszej koreańszczyźnie zdania zapisuje się z zachowaniem odstępów pomiędzy wyrazami, w przeciwieństwie do pozostałych języków CJK (chińskich i japońskiego). Interpunkcja w języku koreańskim jest niemal identyczna jak w alfabetach łacińskich. Obecnie zapisuje się wyrazy od lewej do prawej, w przeszłości natomiast, a także czasami obecnie, szczególnie w poezji, zapisywano słowa od góry do dołu, od strony prawej do lewej, podobnie jak w pozostałych kulturach wschodnioazjatyckich.

10) Różnice pomiędzy dialektami Korei Północnej i Południowej

§Język koreański w Korei Północnej i Południowej różni się w niektórych przypadkach w wymowie, pisowni, gramatyce i słownictwie.

Wymowa

§Słowa zapisywane w ten sam sposób można wymawiać w różny sposób. Poniżej znajdują się przykłady wymowy zapisane w transkrypcji McCune-Reischauera (MR) i poprawionej (RR) oraz alfabetem hangyl. Zapisy hangylem wymowy oznaczają jak wyglądały by wyrazy gdyby zapisywać je zgodnie z brzmieniem.

Powody tych różnic

§Pierwszym i bardzo poważnym źródłem nieporozumień między Koreańczykami z Południa i Północy jest sztuczny podział Półwyspu Koreańskiego na dwie części. Koreańczycy z Północy, żyjący w swym zamkniętym kraju pozbawieni są możliwości kontaktowania sie z innymi narodowościami. Wówczas język północnokoreański nie ma możliwości zapożyczania słów i wyrazów z obcych języków, co w konsekwencji sprawia, iż staje sie archaiczny i w przyszłości będzie niezrozumiały dla innych narodowości , sąsiadujących z daną grupą ludności.

§Drugim źródłem niemożności porozumienia sie Koreańczyków z północnej jak i południowej części Półwyspu jest pochodzenie i upodobnienie sie języka południowokoreańskiego do języka chińskiego. Otóż Koreańczycy z Północy posługują sie rdzenną wersją i odmianą języka koreańskiego, a obywatele Korei Południowej od XIX wieku językiem chińsko-koreańskim.

Gdzie się uczyć języka północnokoreańskiego ?

Często ludzie pytają nas, jaka jest różnica między językiem z Korei Północnej i  Południowej. Istnieją możliwości nauki języka z Północy w Chinach. Poniżej podajemy namiary telefoniczne:

Więcej informacji moźna znależć w poniższym linku:
http://www.chaoxiannet.com/bbs/thread-37706-1-1.html